مجموعه تاریخی خاجوراهو مجموعهای از معابد هستند که در ایالت مادها پرادش در ۶۲۰ کیلومتری دهلی نو واقع شدهاست و یکی از محبوب ترین مقصدهای توریستی در هندوستان میباشد. این مجموعه به خاطر مجسمه سازی وابسته به عشق شهوانی خود که در قرون وسطی تراشیده شدهاند مشهور است و توسط یونسکو یکی از عجایب هفتگانه در هند در نظر گرفته شدهاست و در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیدهاند.
در سال های 500 – 400 پیش میلاد شما کشور هندوستان توسط قوم مغول مورد تاخت وتاز قرار گرفت و بسیاری از ساکنان شمال هندوستان به نواحی مرکزی یا همان ایالت مادهایا پرادش مهاجرت کردند. پس از این مهاجرت این ایالت به عنوان پایتخت فرهنگی قرار گرفت و کار ساخت این معابد آغاز شد باستان شناسان معتقدند که این مجموعه معابد بین سال های 950 تا 1150 ساخته شده است این سلسله معابد حدود 80 عدد بودند که در حال حاضر فقط 20 عدد از آنها باقی مانده و به شدت هم مورد محافظت قرار گرفته اند. این معابد به عنوان نمونه خوبی از سبک معماری هند در آن سال ها بوده و توصیف بسیارروشنی از روش زندگی عادی مردم آن زمان در منطقه را به نمایش گذاشته شده است. کارشناسان عنوان کرده اند که این معابد همگی از سنگ و گل ساخته شده اند و برخی از ستون های سنگی آن حدود 20 تن وزن دارند.
برخی از این معابد دارای دو دیواره هستند که دیواره خارجی با حجاری های شهوانی پوشیده شده ودیواره داخلی آن فقط درباره خدایان حجاری شده این تفکیک حاکی از این است که مردم خارج از معابد به زندگی روزمره خود مشغول بوده اما هنگامی که داخل معابد می شدند باید تمام لذت های دنیوی را ترک کرده و فقط به خدایان خود فکر می کردند. تقریبا ده درصد از مجسمه ها به تصویر های شهوانی اختصاص دارد و مابقی تصاویری از زندگی روزمره مردم بخصوص زنان می باشد و برخی هم از تصاویر خدایان زمان خودشان می باشد. برخی از کارشناسان توانسته اند از ابزار و لوازم زنانه آن سال ها به واسطه آن حجاری ها با خبر شوند.
پس از استقلال کشور هندوستان این کشور سعی در ساخت یک سری امکانات توریستی در این منطقه کرد که از آن جمله می تواند از ساخت هتل های مجهز و پارک های طبیعی نام برد و در حال حاضر این منطقه یکی از مناطق بسیار قوی توریستی کشور هندوستان می باشد. این سری معابد به عنوان یکی از منابع تحقیقی باستان شناسی قرار گرفته و حتی دانشگاهی مخصوص به این معابد در رشته باستان شناسی تاسیس شده است.
در سال های 500 – 400 پیش میلاد شما کشور هندوستان توسط قوم مغول مورد تاخت وتاز قرار گرفت و بسیاری از ساکنان شمال هندوستان به نواحی مرکزی یا همان ایالت مادهایا پرادش مهاجرت کردند. پس از این مهاجرت این ایالت به عنوان پایتخت فرهنگی قرار گرفت و کار ساخت این معابد آغاز شد باستان شناسان معتقدند که این مجموعه معابد بین سال های 950 تا 1150 ساخته شده است این سلسله معابد حدود 80 عدد بودند که در حال حاضر فقط 20 عدد از آنها باقی مانده و به شدت هم مورد محافظت قرار گرفته اند. این معابد به عنوان نمونه خوبی از سبک معماری هند در آن سال ها بوده و توصیف بسیارروشنی از روش زندگی عادی مردم آن زمان در منطقه را به نمایش گذاشته شده است. کارشناسان عنوان کرده اند که این معابد همگی از سنگ و گل ساخته شده اند و برخی از ستون های سنگی آن حدود 20 تن وزن دارند.
برخی از این معابد دارای دو دیواره هستند که دیواره خارجی با حجاری های شهوانی پوشیده شده ودیواره داخلی آن فقط درباره خدایان حجاری شده این تفکیک حاکی از این است که مردم خارج از معابد به زندگی روزمره خود مشغول بوده اما هنگامی که داخل معابد می شدند باید تمام لذت های دنیوی را ترک کرده و فقط به خدایان خود فکر می کردند. تقریبا ده درصد از مجسمه ها به تصویر های شهوانی اختصاص دارد و مابقی تصاویری از زندگی روزمره مردم بخصوص زنان می باشد و برخی هم از تصاویر خدایان زمان خودشان می باشد. برخی از کارشناسان توانسته اند از ابزار و لوازم زنانه آن سال ها به واسطه آن حجاری ها با خبر شوند.
پس از استقلال کشور هندوستان این کشور سعی در ساخت یک سری امکانات توریستی در این منطقه کرد که از آن جمله می تواند از ساخت هتل های مجهز و پارک های طبیعی نام برد و در حال حاضر این منطقه یکی از مناطق بسیار قوی توریستی کشور هندوستان می باشد. این سری معابد به عنوان یکی از منابع تحقیقی باستان شناسی قرار گرفته و حتی دانشگاهی مخصوص به این معابد در رشته باستان شناسی تاسیس شده است.
Comments
Post a Comment